The White Balloon (Özgün adıyla Badkonake sefid), İranlı usta yönetmen Cafer Panahi'nin ilk filmi olarak 1995 yılında izleyiciyle buluştu. Film, Tahran'da yaşayan 7 yaşındaki Razieh'in, İran Yeni Yılı (Nevruz) için bir akvaryum balığı almak istemesiyle başlayan sıradan ama büyüleyici yolculuğunu anlatıyor. Annesinden aldığı banknotu kaybeden küçük kızın, bu parayı bulmak için şehrin kalabalık sokaklarında çıktığı arayış, izleyiciyi minimalist bir gerçekçilikle sarıyor.

Panahi'nin yönetmenliği, kamerasını çocuğun göz hizasına indirerek, onun masumiyet dünyasını ve yetişkinlerin karmaşık dünyasına olan yabancılığını ustalıkla yansıtıyor. Aida Mohammadkhani'nin Razieh rolündeki performansı son derece doğal ve inandırıcı; kameranın önünde oyun oynamıyor, adeta yaşıyor. Film, diyaloglardan çok görüntülerin ve küçük detayların gücüne dayanıyor.

The White Balloon, sadece bir çocuğun kayıp para arayışı değil, aynı zamanda insan yardımseverliğinin, sabrın ve küçük bir umudun büyük hikayesidir. Sokak satıcısı, asker, terzi dükkanı sahibi gibi ikincil karakterler, Razieh'in yolculuğuna kısa ama anlamlı dokunuşlarla katılıyor. 85 dakikalık süresiyle film, izleyiciyi yormadan, derin bir duygusal iz bırakıyor.

İran sinemasının şiirsel gerçekçilik geleneğinin önemli bir örneği olan bu film, evrensel temaları yalın bir dille işliyor. Cannes Film Festivali'nde Camera d'Or ödülü alan The White Balloon, sade bir anlatımla insanlık hallerini yakalayan, izlendikten sonra uzun süre akılda kalan bir başyapıt. Samimi bir aile draması arayanlar veya dünya sinemasından nitelikli örnekler izlemek isteyenler için mutlaka görülmesi gereken bir film.