Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve zorlu filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Piskopos ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir işkence, aşağılama ve cinsel şiddet uygular. Film, bu şiddet döngüsünü, Dante'nin İlahi Komedya'sından esinlenerek 'Cehennem Çemberleri' olarak adlandırdığı bölümler halinde sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir tarz benimseyerek, izleyiciyi bu vahşete doğrudan ortak etmekten ziyade onu bir gözlemci konumuna iter. Bu estetik tercih, şiddetin pornografik bir şekilde sunulmasını engellerken, onun mekanik ve ideolojik doğasını vurgular. Oyuncular (çoğu amatör) kasıtlı olarak donuk ve ifadesiz performanslar sergileyerek, kurbanların kişiliksizleştirilmesi ve sistemin birer nesnesine dönüştürülmesi temasını güçlendirir.

'Salò', basit bir şok filmi değil, faşizmin, iktidarın, tüketim toplumunun ve kapitalist sömürünün radikal bir alegorisidir. Pasolini, fiziksel şiddeti, toplumsal ve ekonomik şiddetin bir metaforu olarak kullanır. Seyirciyi rahatsız etmeyi ve düşündürmeyi amaçlayan bu film, izleyen herkeste derin bir etki bırakır. Görsel dili, sembolizmi ve politik mesajıyla sinema tarihinde benzersiz bir yere sahip olan 'Salò', ancak olgun bir izleyici kitlesi tarafından ele alınabilecek, zorunlu ama ağır bir deneyim sunar. Sanatın sınırlarını zorlayan bu yapım, iktidarın yozlaşmasının en uç portresini çizer.