Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, sıradan bir turist grubu ve unutulmaz karakteri Mösyö Hulot'nun gözünden modernleşen Paris'in absürt ve komik bir portresini çizer. Film, cam ve çelikten oluşan sterilliğiyle adeta bir labirente dönüşen şehirde, insanların bu soğuk çevreyle etkileşimini, genellikle sözsüz mizah ve kusursuz görsel şakalarla anlatır. Tati, yalnızca başrolü oynamakla kalmaz, aynı zamanda filmin yönetmeni ve yazarı olarak her bir kareyi titizlikle kompozisyonlar.

Oyunculuklar, özellikle Tati'nin kendisinin canlandırdığı sakar ama sevimli Mösyö Hulot, minimal jestler ve mimiklerle unutulmaz anlar yaratır. Amerikalı turist grubunun şaşkınlıkları ise kültür çatışması ve teknoloji karşısındaki insani tepkileri evrensel bir dille yansıtır. Film, açılış gecesi için hazırlanan ancak inşaat halindeki bir restoran-gece kulübünde doruğa ulaşan kaos sahneleriyle izleyiciyi kahkahaya boğar.

Playtime izlenmeli çünkü yalnızca bir komedi değil, moderniteye yönelik zamansız bir eleştiri ve görsel sinemanın nefes kesici bir kutlamasıdır. Geniş ekran (70mm) formatında çekilen görüntüler, arka planda gelişen onlarca küçük hikaye ve detay zenginliği, her izleyişte yeni keşifler sunar. Sinema tarihinde kendine özgü bir yeri olan bu film, diyaloglara bağımlı olmayan, evrensel bir mizah anlayışıyla her kuşaktan izleyiciye hitap eder. Türkçe altyazılı olarak bu görsel şöleni kaçırmayın.