Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı Last Tango in Paris, sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, karısının intiharıyla sarsılan, derin bir yas ve yalnızlık içindeki Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç Fransız kadın Jeanne (Maria Schneider) arasında, Paris'te isimsiz bir dairede başlayan tutkulu, karmaşık ve tamamen fiziksel bir ilişkiyi anlatır. İkili, kimliklerini ve geçmişlerini bir kenara bırakarak, yalnızca cinsellik ve içgüdüler üzerine kurulu anonim bir birliktelik kurmayı kabul eder.

Marlon Brando, Paul rolüyle sinema tarihine geçen, ham ve duygusal açıdan çıplak bir performans sergiler. Karakterinin acısını, öfkesini ve kırılganlığını izleyiciye doğrudan aktarabilme yeteneği, oyunculuğunun doruk noktalarından biri olarak kabul edilir. Maria Schneider ise Jeanne karakteriyle, masumiyet, merak ve isyan arasında gidip gelen bir portre çizer. İkili arasındaki elektrik ve gerilim, filmin en çarpıcı yanlarındandır.

Bertolucci'nin yönetmenliği, görsel bir şiir niteliğindedir. Vittorio Storaro'nun muhteşem görüntü yönetimi, Paris'in loş dairelerini ve sokaklarını, karakterlerin iç dünyalarının bir yansıması haline getirir. Film, yas, tutku, özgürlük, yalnızlık ve insan ilişkilerindeki güç dinamikleri gibi evrensel temaları cesur ve provokatif bir dille ele alır. Senaryoda yer alan diyaloglar ve monologlar, özellikle Brando'nun performansıyla birleşince unutulmaz anlar yaratır.

Last Tango in Paris, sadece cinsel içeriğiyle değil, duygusal derinliği ve karakter analizleriyle de izleyiciyi sarsar. İzlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sinema diline getirdiği cesur yaklaşım, oyunculuk sanatına dair sunduğu dersler ve insan psikolojisine yaptığı sert ama dürüst bakış açısıyla bir dönüm noktasıdır. Yetişkin izleyicilere yönelik bu dram, sanat sinemasının klasikleri arasında sağlam bir yer edinmiştir ve günümüzde bile tartışılmaya, analiz edilmeye devam etmektedir.